Βουτάω στην απεραντοσύνη και ξαναβγαίνω μ' ένα αστέρι στα χέρια μου.
Το παρατηρώ που πάλλεται κι στέλνει φως όλο γύρω κι ακούω τη φωνή του μέσα στο μυαλό μου!
Είμαι φτιαγμένος από την αστρόσκονη των αιώνων, είμαι οι επιθυμίες και τα όνειρα των ανθρώπων, είμαι τα λόγια και οι σκέψεις των αγαπημένων είμαι κοντά και μακριά εκεί που θέλεις να'μαι....
Είμαι εκεί ψηλά αλλά και εδώ μέσα σου.
Είμαι το αστέρι σου.
Το ξέρω πια, πως το ηλιοβασίλεμα είναι μια υπόσχεση.
Μια ημέρα τελειώνει για να πάρει τη θέση της η επόμενη μέρα.
Κι ο ήλιος ζωγραφίζει με την τελειότητα του μάστορα-τεχνίτη αυτή την υπόσχεση πάνω στο γαλάζιο τ' ουρανού, πάνω στο μπλε της θάλασσας. Ζωγραφίζει με ακτίνες φωτός που ξεγλιστρούν σαν πύρινες γλώσσες μέσα από τα σύννεφα την υπόσχεση και την ελπίδα για μια νέα ημέρα, για μια νέα αυγή.
Μια υπόσχεση πως θα ξανανταμώσουμε, εμείς κι αυτός, κάτω από το φως για να γράψουμε τις καθημερινές μας ιστορίες τις μικρές και τις μεγάλες.
Η ουτοπία δεν είναι ένας τόπος ανύπαρκτος, αλλά ένας τόπος που περιμένει να ανακαλυφθεί.
Όπως όμως το καλό δεν υφίσταται χωρίς το κακό, όπως η ευτυχία ξεπροβάλλει μέσα από την μάχη της με την δυστυχία, έτσι και η ουτοπία έχει ανάγκη από την δυστοπία.
