Αέρας και νερό

    Αέρας και νερό, μια λεπτή διαχωριστική γραμμή δύο κόσμων που συγκατοικούν στον ίδιο πλανήτη Γη, τόσο διαφορετικών όμως και ανόμοιων.  Βουτάς το κεφάλι σου στη θάλασσα και ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα άλλο κόσμο αφιλόξενο για σένα, το σπίτι και η κατοικία όμως πολλών άλλων πλασμάτων. Δεν αντέχεις να μείνεις περισσότερο από μια ανάσα, όσο μεγάλη και αν είναι αυτή. Θάλασσα μαγική και πλανεύτρα κρύβει μυστικά και κόσμους άλλους, ξένους για σένα, ανεξερεύνητους και μερικές φορές εχθρικούς. Το υγρό στοιχείο, το νερό, απαραίτητο για τη ζωή που όμως έχει πάρει τόσες ζωές μέσα του για πάντα. Και το ψάρι πηδάει για μια στιγμή στον αέρα και βυθίζεται πάλι στο νερό αφού ρίξει μια ματιά στον άλλο κόσμο, τον στεγνό, τον αέρινο. 

    Παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να ζήσει ο ένας κόσμος χωρίς τον άλλον. Σαν να είναι δεμένοι με μια συμφωνία αιώνια που τους θέλει μαζί για πάντα! Τι περίεργο και θαυμαστό ο αέρας να γίνεται νερό και το νερό αέρας ο ένας κόσμος να υφαίνεται μέσα στον άλλον. Ζούμε μια μαγεία, μια αλχημεία που συντελείται μπροστά στα μάτια μας κάθε λεπτό κάθε στιγμή.

Το άχρονο και ατέλειωτο τώρα

Νοσταλγούμε ή φοβόμαστε το παρελθόν σχεδιάζουμε και προγραμματίζουμε για το μέλλον.

Παρ' όλα αυτά όμως ζούμε σε ένα συνεχές άχρονο και διαρκές παρόν. Σε ένα παρόν που γίνεται παρελθόν όταν δεν υπάρχει πια  ή σε ένα παρόν που σχεδιάζει τι θα κάνει λίγο αργότερα ή πολύ αργότερα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που καθορίζει το παρελθόν και το μέλλον είναι το παρόν, είναι το τώρα.

Ό,τι έχει γίνει δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτό όμως που έχει γίνει προκλήθηκε από ένα παρόν, από ένα τώρα που έχει πια περάσει. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν γιατί δεν είναι πια τώρα.

 Μπορούμε μόνο να διδαχθούμε από αυτό και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας για ότι έχει γίνει.

 

Ο ήχος

    Ένας ήχος ακούγεται μονότονος, μερικές φορές μελωδικός, κι άλλοτε πάλι παράξενος σαν από άλλους κόσμους ξένους κι αλλόκοτους! Κανείς δεν είναι σίγουρος για το, από πού έρχεται και που πηγαίνει. Δεν έχει σημασία. Αυτό που νοιάζει είναι, όταν ακουμπάει μέσα μου τι να μου λέει. Γιατί κάθε ήχος που με αγγίζει κάτι έχει να μου πει. Άλλες φορές διηγείται μια ολόκληρη ιστορία κι άλλες φορές πάλι με αγγίζει σαν μαγικό ραβδί και μεταμορφώνει το μέσα μου. Μπορεί να λάμπει σαν διαμάντι πολύτιμο και σπάνιο ή μπορεί να γεμίσει όλο το χώρο συναισθήματα ή πάλι να με ταξιδέψει εδώ κι εκεί.

    Ένας ήχος μόνο μπορεί να τα κάνει όλα αυτά.

    Μπορεί να το έχεις νοιώσει μερικές φορές. Μπορεί και να μην το έχεις παρατηρήσει ποτέ.  Όλα όμως είναι εκεί και περιμένουν να τα ανακαλύψουμε. Γιατί όλα τα ωραία και τα όμορφα είναι πολλές φορές κρυμμένα κάτω από σκόνη και λάσπες ή μπορεί και κάτω από αδιαφορία ή και κάτω από το βάρος της άγνοιας!

    Ένας ήχος είναι όλοι οι ήχοι που έχουμε ακούσει ποτέ. Ένας ήχος κι άλλος ένας κι άλλος ένας ακόμα, είναι μια μουσική, είναι μια ιστορία που έχει φανερώσει μέσα από τη  μνήμη, είναι ένα συναίσθημα και μια απόλαυση.

    Το αυτί που τον ακούει και η ψυχή που την αγγίζει τον μεταμορφώνουν σε λουλούδι σε χρώμα, σε φως, σε σκοτάδι, σε παραφωνία ή σε θεσπέσια μουσική.

 

Η ψυχή της θάλασσας

    Σαν βλέπω τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά μου, η ψυχή μου μεγαλώνει, αποκτά κίνηση, αγκαλιάζει τον κόσμο, γίνεται ένα με όλα τα πράγματα, γίνεται ένα με όλες τις ψυχές.

    Δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια τα όρια της... που αρχίζει; που τελειώνει;

    Γιατί; ξέρουμε μήπως που αρχίζει και που τελειώνει η θάλασσα;     Μια θάλασσα είναι κι η ψυχή απέραντη, μεγάλη, όλο χρώματα και διαθέσεις. Αμέτρητες ζωές κρύβει μέσα της!

    Όσες φορές κι αν την κοιτάξεις τόσα πρόσωπα θα πάρει!

    Ήρεμη, γαλήνια για μια στιγμή ή σκληρή κι αφιλόξενη άλλοτε!     Κινείται χωρίς να αλλάζει θέση, βρίσκεται εκεί χωρίς να είναι. Σε καλεί και σε διώχνει, σε μαγεύει και σε γοητεύει.

    Ένα μυστήριο κρύβει μέσα της η ψυχή της θάλασσας. Δεν φανερώνεται ποτέ από μόνη της, ζητάει να την ανακαλύψεις.

    Έτσι και η ψυχή, ανεξερεύνητη, μυστηριακή, με χίλια πρόσωπα κι αμέτρητες κρυψώνες!

    Ένα καράβι αρμενίζει πάνω της, ανοίγει δρόμους, φέρνει μαζί του χαρές και λύπες, έρωτες, αγάπες και χωρισμούς, πραμάτειες κι ανθρώπους!

    Δεν ξεχωρίζω ποια είναι η ψυχή, ποια είναι η θάλασσα, όλα μοιάζουν ένα, όλα βρίσκονται εδώ, τώρα, παντού και πουθενά!

 

Αχαρνών και Αγίου Μελετίου γωνία

    Περιδιαβαίνω στους δρόμους μιας πολιτείας γνωστής και ξένης μαζί. Μπορεί να γνωρίζω τους δρόμους, να διαβάζω τις ταμπέλες, να έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε γνώριμο έδαφος, όμως καταλαβαίνω ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο, τίποτα δεν είναι όπως πριν. Και πόσο πριν; αναρωτιέμαι... χθες; πριν ένα χρόνο; πριν από μια δεκαετία; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια. Είναι μια από αυτές τις αλλαγές που συμβαίνουν σιγά-σιγά, αθόρυβα, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς, εκείνη την στιγμή που γίνονται, πόσο σημαντικές και καθοριστικές είναι! Κάτι σαν τις ρυτίδες στο πρόσωπο που ενώ συμβαίνουν, δεν καταλαβαίνουμε πως γίνονται. Εμείς βλέπουμε πάντα το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη κι ας έχει αλλάξει αυτό, τόσο, κι ας αλλάζει συνέχεια τη μια στιγμή μετά την άλλη..... 

    Μια παλιά  φωτογραφία μπορεί μόνο, να μας δείξει την αλλαγή που συντελέστηκε από τότε μέχρι τώρα. Μια φωτογραφία, είναι σαν μια τομή στον χρόνο, ένα ορόσημο που δείχνει για πάντα, κάτι που δεν υπάρχει πια, αφού όλα γίνονται τώρα! Τώρα, βλέπω ανθρώπους άλλους, τώρα, ακούω ομιλίες ξένες, τώρα, παρατηρώ πόσο πολύ έχει αλλάξει αυτή η πόλη, τόσο που χρειάζεται να την γνωρίσω ξανά και από την αρχή. 

    Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι με αυτούς που ήξερα, ούτε οι ομιλίες που φτάνουν στ' αυτιά μου είναι πάντα γνώριμες. Οι φωτογραφίες κι αυτές έχουν ξεθωριάσει και έγιναν θολές. Μια αλλαγή συντελέστηκε που δεν την κατάλαβα όταν γινόταν, ούτε την παρακολούθησα στα βήματα της. Μόνο τα αποτελέσματα βλέπω τώρα, αυτής της αλλαγής. Άνθρωποι με διαφορετικά πρόσωπα από αυτά που συνήθως έβλεπα, άνθρωποι από αλλά μέρη του κόσμου, με διαφορετικές ομιλίες, διαφορετικούς τρόπους να ζουν, με διαφορετικούς θεούς κι αξίες. Όμως δεν είναι τουρίστες, ούτε περαστικοί... Είναι άνθρωποι που έφτασαν ως εδώ, όχι για να δουν τα αρχαία ή να ζήσουν κάτι από θάλασσα και ήλιο. Έφτασαν για να μείνουν μαζί μας, να γίνουν γειτόνοι μας, να εργαστούν μαζί μας, και να πάνε τα παιδιά τους στα ίδια σχολεία, μαζί με τα δικά μας παιδιά! 

    Είμαστε έτοιμοι για όλα αυτά; Είμαστε έτοιμοι για αλλαγές;