Το ίχνος

 

Όλοι οι άνθρωποι αφήνουν τα ίχνη τους πάνω στην άμμο της ψυχής μας.

Τις περισσότερες φορές ίχνη ρηχά, που σβήνουν με το πρώτο πέρασμα της θάλασσας από πάνω τους.

Μερικές φορές όμως βαθιά, αφήνοντας πίσω ένα σημάδι που δείχνει καθαρά το πέρασμα τους.

Αυτοί οι τελευταίοι έχουν κάτι να μας πουν, κάτι να μας δείξουν….

Πέρασμα

 

Νυσταγμένος από το ολονυκτίς ταξίδι αντικρίζω τον δρόμο του φεγγαριού λίγο πριν ξημερώσει κι η μέρα τον κοιμήσει στην αγκαλιά της.
Ο αντικαθρεφτισμός από μερικές εκατοντάδες λαμπάκια στο παράθυρο του καραβιού μοιάζει με ένα γαλαξία πολύχρωμο που χάνεται κι αργοσβήνει στον ορίζοντα μιας νέας μέρας!
Αυτή η εναλλαγή του υπάρχω με το δεν υπάρχω έχει τη δική της μοναδική γοητεία!
Βιώνω πάντα αυτές τις οριακές καταστάσεις σαν ένα παιδάκι που κοιτάζει γοητευμένο τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου....
Είναι τόσο γλυκό και μυστηριακό αυτό το πέρασμα από τη νύχτα στη μέρα.
Το φεγγάρι ακόμα αντιστέκεται στο φως της μέρας καθώς σβήνουν τα ίχνη του πάνω στο νερό. Σε λίγο το καινούργιο θα είναι μπροστά μας. Καλημέρα ήλιε!!!

 

Ο δρόμος του φεγγαριού!

Αν τον περπατήσεις θα φτάσεις στο φεγγάρι, στην σκοτεινή πλευρά της ζωής, την ήσυχη, την μυστηριακή και υπόγεια. Μαζί με τον ήλιο που φωτίζει τον κόσμο, τον διεγείρει, τον παρακινεί και φτιάχνει μαχητές της αλήθειας και του φωτός, αποτελούν μια αδιαχώριστη ολότητα. Σαν άντρας και γυναίκα μαζί. Δεν ξεχωρίζουν ολότελα όπως ένας άντρας δεν είναι μόνο άντρας και μια γυναίκα δεν είναι μόνο γυναίκα. Εχουν και τα δύο μέσα τους και τα αντίθετα τους έτσι που να μη μπορείς να ξεχωρίσεις ήλιο από φεγγάρι, άντρα από γυναίκα, όπως δεν μπορείς να ξεχωρίσεις εκείνη τη μαγική στιγμή της ημέρας που το φώς γίνεται σκοτάδι και την άλλη ακόμα που το σκοτάδι γίνεται φως. Εκείνη τη στιγμή όλα είναι ΕΝΑ καθώς δεν υπάρχει ούτε φως ούτε σκοτάδι, για να ξεχωρίσουν την επόμενη στιγμή, τη στιγμή μιας ψευδαίσθησης που ξεχωρίζει τα πράγματα, μέχρι να επιστρέψουν όλα στην πηγή και να ενωθούν ξανά.

Ετσι αν περπατήσεις το δρόμο του φεγγαριού πάνω από το νερό, πάνω από τα βουνά πάνω από τους κάμπους θα σε οδηγήσει σε όλα τα μυστήρια που κρύβεις μέσα σου.

Ο δρόμος του φεγγαριού οδηγεί στη στιγμή αυτή που αρχίζουν τα θαύματα, όταν η καρδιά κοιτάζει κατάματα την αλήθεια, και ο νους προσκυνά την καρδιά.

Αστέρι

Βουτάω στην απεραντοσύνη και ξαναβγαίνω μ' ένα αστέρι στα χέρια μου. 

Το παρατηρώ που πάλλεται κι στέλνει φως όλο γύρω κι ακούω τη φωνή του μέσα στο μυαλό μου!

Είμαι φτιαγμένος από την αστρόσκονη των αιώνων, είμαι οι επιθυμίες και τα όνειρα των ανθρώπων, είμαι τα λόγια και οι σκέψεις των αγαπημένων είμαι κοντά και μακριά εκεί που θέλεις να'μαι.... 

Είμαι εκεί ψηλά αλλά και εδώ μέσα σου. 

Είμαι το αστέρι σου.

 

Ηλιοβασίλεμα

 

Το ξέρω πια, πως το ηλιοβασίλεμα είναι μια υπόσχεση.

Μια ημέρα τελειώνει για να πάρει τη θέση της η επόμενη μέρα.

Κι ο ήλιος ζωγραφίζει με την τελειότητα του μάστορα-τεχνίτη αυτή την υπόσχεση πάνω στο γαλάζιο τ' ουρανού, πάνω στο μπλε της θάλασσας. Ζωγραφίζει με ακτίνες φωτός που ξεγλιστρούν σαν πύρινες γλώσσες μέσα από τα σύννεφα την υπόσχεση και την  ελπίδα για μια νέα ημέρα, για μια νέα αυγή.

Μια υπόσχεση πως θα ξανανταμώσουμε, εμείς κι αυτός, κάτω από το φως για να γράψουμε τις καθημερινές μας ιστορίες τις μικρές και τις μεγάλες.

Ουτοπία

Η ουτοπία δεν είναι ένας τόπος ανύπαρκτος, αλλά ένας τόπος που περιμένει να ανακαλυφθεί.

Όπως όμως το καλό δεν υφίσταται χωρίς το κακό, όπως η ευτυχία ξεπροβάλλει μέσα από την μάχη της με την δυστυχία, έτσι και η ουτοπία έχει ανάγκη από την δυστοπία.