Η ψυχή της θάλασσας

    Σαν βλέπω τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά μου, η ψυχή μου μεγαλώνει, αποκτά κίνηση, αγκαλιάζει τον κόσμο, γίνεται ένα με όλα τα πράγματα, γίνεται ένα με όλες τις ψυχές.

    Δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια τα όρια της... που αρχίζει; που τελειώνει;

    Γιατί; ξέρουμε μήπως που αρχίζει και που τελειώνει η θάλασσα;     Μια θάλασσα είναι κι η ψυχή απέραντη, μεγάλη, όλο χρώματα και διαθέσεις. Αμέτρητες ζωές κρύβει μέσα της!

    Όσες φορές κι αν την κοιτάξεις τόσα πρόσωπα θα πάρει!

    Ήρεμη, γαλήνια για μια στιγμή ή σκληρή κι αφιλόξενη άλλοτε!     Κινείται χωρίς να αλλάζει θέση, βρίσκεται εκεί χωρίς να είναι. Σε καλεί και σε διώχνει, σε μαγεύει και σε γοητεύει.

    Ένα μυστήριο κρύβει μέσα της η ψυχή της θάλασσας. Δεν φανερώνεται ποτέ από μόνη της, ζητάει να την ανακαλύψεις.

    Έτσι και η ψυχή, ανεξερεύνητη, μυστηριακή, με χίλια πρόσωπα κι αμέτρητες κρυψώνες!

    Ένα καράβι αρμενίζει πάνω της, ανοίγει δρόμους, φέρνει μαζί του χαρές και λύπες, έρωτες, αγάπες και χωρισμούς, πραμάτειες κι ανθρώπους!

    Δεν ξεχωρίζω ποια είναι η ψυχή, ποια είναι η θάλασσα, όλα μοιάζουν ένα, όλα βρίσκονται εδώ, τώρα, παντού και πουθενά!

 

Αχαρνών και Αγίου Μελετίου γωνία

    Περιδιαβαίνω στους δρόμους μιας πολιτείας γνωστής και ξένης μαζί. Μπορεί να γνωρίζω τους δρόμους, να διαβάζω τις ταμπέλες, να έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι σε γνώριμο έδαφος, όμως καταλαβαίνω ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο, τίποτα δεν είναι όπως πριν. Και πόσο πριν; αναρωτιέμαι... χθες; πριν ένα χρόνο; πριν από μια δεκαετία; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια. Είναι μια από αυτές τις αλλαγές που συμβαίνουν σιγά-σιγά, αθόρυβα, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς, εκείνη την στιγμή που γίνονται, πόσο σημαντικές και καθοριστικές είναι! Κάτι σαν τις ρυτίδες στο πρόσωπο που ενώ συμβαίνουν, δεν καταλαβαίνουμε πως γίνονται. Εμείς βλέπουμε πάντα το ίδιο πρόσωπο στον καθρέφτη κι ας έχει αλλάξει αυτό, τόσο, κι ας αλλάζει συνέχεια τη μια στιγμή μετά την άλλη..... 

    Μια παλιά  φωτογραφία μπορεί μόνο, να μας δείξει την αλλαγή που συντελέστηκε από τότε μέχρι τώρα. Μια φωτογραφία, είναι σαν μια τομή στον χρόνο, ένα ορόσημο που δείχνει για πάντα, κάτι που δεν υπάρχει πια, αφού όλα γίνονται τώρα! Τώρα, βλέπω ανθρώπους άλλους, τώρα, ακούω ομιλίες ξένες, τώρα, παρατηρώ πόσο πολύ έχει αλλάξει αυτή η πόλη, τόσο που χρειάζεται να την γνωρίσω ξανά και από την αρχή. 

    Οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι με αυτούς που ήξερα, ούτε οι ομιλίες που φτάνουν στ' αυτιά μου είναι πάντα γνώριμες. Οι φωτογραφίες κι αυτές έχουν ξεθωριάσει και έγιναν θολές. Μια αλλαγή συντελέστηκε που δεν την κατάλαβα όταν γινόταν, ούτε την παρακολούθησα στα βήματα της. Μόνο τα αποτελέσματα βλέπω τώρα, αυτής της αλλαγής. Άνθρωποι με διαφορετικά πρόσωπα από αυτά που συνήθως έβλεπα, άνθρωποι από αλλά μέρη του κόσμου, με διαφορετικές ομιλίες, διαφορετικούς τρόπους να ζουν, με διαφορετικούς θεούς κι αξίες. Όμως δεν είναι τουρίστες, ούτε περαστικοί... Είναι άνθρωποι που έφτασαν ως εδώ, όχι για να δουν τα αρχαία ή να ζήσουν κάτι από θάλασσα και ήλιο. Έφτασαν για να μείνουν μαζί μας, να γίνουν γειτόνοι μας, να εργαστούν μαζί μας, και να πάνε τα παιδιά τους στα ίδια σχολεία, μαζί με τα δικά μας παιδιά! 

    Είμαστε έτοιμοι για όλα αυτά; Είμαστε έτοιμοι για αλλαγές;